The end
En dan hiervoor u alweer de allerlaatste blog van mij reisje. Zo lang was ik nou niet weg.
Laatste dagen in San Frans wilde ik eigenlijk vol proppen net als Tokyo met zoveel mogelijk zien maarr ik was toch vrij moe en wilde wat meer relaxed genieten.
Ik had gehoord van een goeie ochtendmarkt in and around the ferrybuilding. En dit was inderdaad flink groot, even wat anders dan die NZ'se boerenmarktjes. Ene helft bestond uit eten en mensen komen hier vooral voor een laat ontbijt/vroege lunch. Andere kant bestond uit allerlei arts&craftskraampjes. En weer tussendoor allemaal solo en groepjes artiesten die je ontbijt wat opvrolijkte. (Voor zo ver dat al kan, zittend om een bankje op die pier in het zonnetje met de golden gate bridge achter je)
Laatste dag stond ik op een koude ochtend met een warme choco in de rij voor de boot naar Alcatraz. Een kwartiertje varen brengt je naar een eiland waar de grootste boeven in werden opgesloten en de most maximum security prison in de US was. Ontsnappen was onmogelijk maar er waren natuurlijk wel wat heldhaftige pogingen gedaan. Je kreeg een audioset en kon zo met je personal guide zelf op het eiland ronddwalen en verhalen horen. De gevangenis was vrij groot, 3 verdiepingen cellen. De torture was dat je SF heel mooi kan zien vanaf het eiland maar ze niet meer konden doen dan kijken. Wat wel grappig was, was dat de families van de guards ook op het eiland woonde en er een soort kleine community was. Deze kinders woonde hier eigenlijk heel peaceful, de prisoners zagen ze nooit, geen trafic op het vogel- en plant rijke eiland.
Vervolgens een ritje in de authentieke cable car gemaakt die stijl op en neer gaat en z'n bel klingelt. Eventjes gestopt bij Lombard street, the street with the most curves en de beroemde bloemetjes. Uiteindelijk besloot ik nog naar een street fair te gaan waar ik in het hostel van hoorde. En man, dit was helemaal te gek! 'How weird streetfair'. Waar een paar blokken waren afgezet en mensen in de uniek/cool maar vooral heel weird verkleed waren. Er waren eet en kledingkraampjes. En in elke hoek stond een music tent met verdraaid goeie DJ's waar mensen helemaal los gingen. Er hing echt een geweldige sfeer, en overal was kleur en happiness!
Na een goeie tacotent leeggegeten te hebben moest ik toch mijn kamertje voor de laatste dagen radicaal omtoveren zo dat je de grond weer zag en alles somehow in mijn backpack proppen.
Voor nu heb ik alleen wat vertraging maar de vulkaan in IJsland bromt nog niet genoeg om mijn vlucht af te lasten. Ik ben niet echt lang weggeweest maar om nu weer thuis te keren voelt wel vreemd. Ik heb een bijzonder goeie trip gehad en ben eigenlijk wel blij dat er niet iemand in de omgeving dezelfde plannen had en samen was gegaan. Door in je eentje te gaan maak je zoveel meer mee en je beleeft alles zo anders dan met een stel vrienden, niet zozeer meer leuk maar anders leuk. Iets wat ik ook zo leuk vond was het ontmoeten van zo veel verschillende mensen, die allemaal andere verhalen, plannen en dromen hadden. Ja, reizen is geweldig en ben al stiekem nieuwe reisjes aan het plannen.
Maar voornu, bedankt voor het lezen en voor de support en ieder is thuis uitgenodigd voor meer foto's en verhalen die ik niet heb opgeschreven.
Flowers, rainbows & music voor zo ver.
Dag luitjes,
San Fran heeft een goeie sfeer en het weer helpt ook mee. Eerste twee dagen met twee zweedse meisjes opgetrokken die een maandje de westkust van de VS aandoen. ( Je hebt hier een hele andere stroom backpackers, flink ouder publiek vrij logisch misschien en minder solotravellers) Beetje rond gesnuffelt en kijken hoe het OV hier inelkaar steekt (niet regelmatig inelkgeval). Naar het Cartoonmuseum geweest waar je gave schetsjes zag van de eerste strips van allerlei striphelden en hoe het begin van de filmanimatie inelkaar stak. De Zweedse lieten me de shoparea's zien en ik haalde ze over mee naar de 'Heights-ashbury' te gaan. Dit is dat beroemde stukje van SF in de '60's flowerpower/hippietijd. Er zijn nog steeds talloze winkeltjes en boetiekjes die je enige indicatie geven van hoe het er toen uitzag. De muren zijn versierd met graffiti en er lopen vreemde vrolijke figuren rond. Een hele leuke buurt om dagje door te brengen, tussendoor wat drinken op terrasje, ergens hoor achter je hoor je n bandje spelen, life is good. Hierna namen we een soort tram/trolley naar de 'Castro' buurt. Dit stond vroeger vooral bekend als de Homo/biseksuele buurt en hier is ook een beroemd Cinema theatre en vele wapperende rainbow flags. Ook flink bekend van de Harvey milk film. Hier de lekkerste burrito ooit gegeten.
Op een impulsief momentje besloot ik een dagtour naar een National park te doen, om zo ook een beetje buiten SF te gluren. Ik ging naar Yosemite park, een enorme valley waar massive rocks boven je uit toren. Rivieren, bossen en flinke plakke sneeuw zelfs versieren de rest. Het was behoorlijk indrukwekkend maar nam hele dag in beslag, ik was namelijk vergeten dat de afstanden in de VS wat groter dan NZ zijn. Zo waren er wel meer (op de andere stekkers en valuta) verschillen waar ik even aan moest wennen. Er werd aangeraden niet echt oogcontact of mensen te groeten op straat, zwervers nemen dat aan als aandacht en gaan er op in. Dat was flink wennen aangezien dat in NZ totaal omgekeerde wereld was. Ik 'moest' niet met een kaart ergens staan maar goed van te voren uitzoeken waar ik heen ging, goed spullen in de gaten houden en als ongure tiepjes me wat vroegen snel doorlopen en negeren. Dat was een beetje een moodkiller maarr het valt allemaal wel mee. Er is me weliswaar in de laatste paar dagen nog nooit zo vaak om geld gevraagd maar in feite zijn ze vaak harmless. Ze vragen om geld of schreeuwen wat vaags maar doen je niet kwaad. (In twee situaties toen ik even de weg kwijt was waren ze eigenlijk helpvol, ik herkende de zwervers en wist dat ik die hoek om moest) De SF'ers huishebbenden negeren de beggars of zeggen sorry en lopen snel door en dus doen wij dit ook. En er zijn flink wat area's waar je deze armoede kan 'ontlopen'. Het is vrij confronterend, maar meeste mensen om me heen halen hun schouders op en zeggen, tja je maakt je eigen keuzes in het leven.
Ik huurde een fiets met als missie de Golden Gate bridge te crossen. (Ja, die rode grote brug.) Dat was niet eens zo'n eitje aangezien ze hier ook behoorlijk wat heuvels kennen. Ik reed langs de kust waar grote grasvelden lagen. Hier waren mensen vrolijk aan het picknicken met de fam, frisbees werden over en weer gegooid, talloze hardlopers, kleintjes kregen voetbaltraining en aan de kust waren en flink wat windsurfers. Uiteindelijk na flink trappen met tegenwind stak ik 'm over en had je uitzicht van de andere kant op SF. De terugweg was lekker makkelijk downhill en zo genoot ik van een mooi fietsritje. Ook een wandelingetje langs de vele pieren gedaan waar je uiteindelijk onvermijdelijk bij pier 39 beland. Deze staat bekend om zijn vele souvenirs winkeltjes & eetkraampjes, carrousel & muziek. Als je langs de pier loopt heb je uitzicht op De Golden Gate bridge, de Bay bridge, Alcatraz en een bende California Sea lions die op de pier aan hun vacht werken en flink luieren in het zonnetje. (En al die tijd vanzelfsprekend rondgehuppeld with flowers in my hair)
Staartje NZ en beginnetje van San Fran
Ahoy, ik ben inmiddels al aangekomen in San Francisco maar ik heb nog n staartje NZ bij te schrijven. Na Dunedin de rest van de dagen dus in Christchurch gebleven. Deze stad heeft behoorlijk wat engelse invloeden en de meeste engelse backpackers vonden het niks hier aangezien het op saai thuis leek. Zo heb je, de similar Cathedral Square, the river the Avon, Bristol street etc. Maar ook hier is er een flinke multiculti pot aan de gang.
Ik ben voornamelijk eerst wat gaan wandelen, beetje sfeertjes op de straten proeven. Kijkje genomen in de grote Cathedral church,en Canterbury museum, geluierd in de Botanical Gardens. Ook nog een artsdagje gehad. In de voormalige studentuniversity zijn nu talloze met allemaal verschillende arts & design geinstalleerde gallerietjes. In het weekend heb je daarnaast ook nog een arts & crafts market, wat heel gezellig was en behoorlijk wat creativiteit op de uitgestalde kraampjes lag. Ook was er music entertainment en vele food tentjes georienteerd op verschillende culturele maaltijden. Ik reed met hostelmaatje die een auto had mee naar Brighton, stukkie out CC even omgeving kijken. Das aan de kust, lekker uitwaaien op de pier en op het strand is elke dag een hele hele artistieke goof aan de slag met een hark & stok die prachtige zandtekeningen maakt. Heb mezelf nog op een avond mee naar de film genomen, waar ik een typisch nzse snack nam en ondertussen nog een koppel van wellington de weg wees, ik voelde me bijna een echte local. We zijn op een avond nog met wat mensen naar het belgium beer cafe gegaan wat erg leuk was met allemaal nlse, pardon, belgische gezegdes die ik moest vertalen. En een avond met wat mensen met wie ik de kamer deel en weer hun vrienden beetje nightlife daar uitgecheckt en we uiteindelijk in een hilarische 80's bar belanden.
Nog een dagje tourtje naar Akaroa genomen, 45min out of town leuk kleinmaarfijn harbourstadje, wandelingetje kleine shops en fish & chips op de pier gegeten.
En dat was het alweer wat betreft drie maanden NZ. Achteraf is het (natuurlijk) allemaal heel snel gegaan en moet ik diep diep nadenken wat ik allemaal ookal weer heb gedaan. Zie daar de nuttigheid van deze blog).Qua materiaal wat ongeluk her en der gehad maar ik denk dat ik vrij geluk had met mensen die ik trof en ben sommige ook erg dankbaar en zal ze zeker niet snel vergeten. ( De algemene aardige mentaliteit en de slang-languague van NZ ga ik zekers missen. Niet zo zeer dat iedereen heel geinteresseerd in je is(altijd uitzonderingen) maar meer dat het bijna een gewoonte is om iedereen om je heen te groeten, vragen hoe het is en evt of ze kunnen helpen. Het gekke van NZ is dat je door dat tektonisch geschuif zoveel verschillende landschapsvormen hebt, soms is iets eigenlijk niet eens zo heel mooi maar het leuke is dat het zo verschillend is en dat, dat maakt NZ zo interessant.
Qua toerisme is NZ echt een land waar dat goed geregeld is. De nr 1 inkomst is toerisme. NZ leeft er letterlijk van en ik kreeg soms het idee dat bijna elke NZ'er een baantje had wat daar iets mee te maken had. Maar dat is ook weer de downside. Ik had in Kaikoura een heel gesprek met de hostelowner die stadjes als Kaikoura die he-le-maal afhankelijk van toeristjes met dikke buidels zijn. En als de tijden dan slechter zijn in de hele stad in crisis. En tijden gaan slechter. In kuststadjes gaan tourcompanies bijv snel voorbij, ze doen een activiteit en gaan weer verder met de bus. Maar de vele hostels/hotels/winkels/restaurants pikken daardoor steeds minder iets op. (Toen de toeristenstroom begon zijn behoorlijk belachelijk veel mensen hostels en hotels en alles om activieiten en bekende plaatsjes heen gaan bouwen en die komen nu langzaam in de problemen) De government schijnt nu te de mijnen meer lucratief proberen te maken, maar toerisme is toch echt iets wat NZ overeind houdt. Niet dat het nu een arm land in crisis is maar toerisme is minder geworden, mensen zijn blijkbaar meer carefull met wat ze uitgeven etc. Ook hoorde ik dat redelijk veel jonge mensen naar Australie trekken om daar een job te nemen (meer oppertunities) en zich meestal uiteindelijk daar ook te vestigen. Maarr al met al is het een verdomd speciaal land, mede ook door de maori culture die nog flink alive wordt gehouden, meeste niet maori mensen spreken ook wat maori. Ook is er een speciale Maori politcal party, tvzender, radiozender etc. Het is niet alleen de hakka en de performances in klederdracht en tatoos etc maar het is echt een mooie cultuur qua historie, gewoontes en waar ze in geloven ook. Ik kan over NZ nog veel meer uitweiden ookal ben ik er 'maar' die paar maanden geweest(zeg ik omdat ik vele mensen ontmoette die er voor 6 of meer maandjes waren) but thats for back home.
On the way back home, heb ik mijn laatste korte stop in San Francisco. Ik vloog vanuit Christchurch terug naar hoofdstad Auckland, daar een 12u flight naar L.A. en naar daar on the airport paar uurtjes helemaal zonder tijdsbesef en versuft door gebracht te hebben een laatste vlucht naar San Fran. Ik ging terug in tijd, maar het als ik die drie vluchten beschrijf was het een waas van zitten, films, ubervrolijke stewardesses, safetyfilmpjes, passporstcontroles, vermoeidheid, in connectionbusjes zitten flightnrs checken en terminals zoeken.
Met een shuttle uiteindelijk naar hostel in SF gebracht. En onderweg zag ik met toch veel daklozen. Ik had er wat over gehoord maar holycow, sommige straten zijn echt bijna owned by them. Nou schijnt dat mijn hostel lekker centraal ligt maar ook bij een paar straatjes waar er wat meer bumps dan in de rest of town zijn. SF schijnt de meest vriendelijke stad van de States tegen deze homesless people te zijn. Veel heb ik verder nog niet meegekregen van de stad dan een interessante combinatie van verschillende soorten gebouwen, versch cultuurtjes op straat en veel eettentjes. Ik was van plan de eerste 3 van de 5 dagen in bed te spenderen aangezien de man met de hamer die 'jetlag' er op gegraveerd had op mijn doorstep stond. Maarr time flies en ik moet flink plannen voor ik ineens weer in vlietuig naar huis zit. Also, ciao uit San Fran.
Eastcoast of the south island
Aldus, na een tijdje in Queenstown gespendeerd te hebben nam ik weer een bus naar Christchurch, de grootste stad van het zuidereiland die aan de oostkust ligt.
Een flinke dag in de bus en we reden jammergenoeg weg van de mooie scenery around Queenstown. We stopte kort in Twizzel, een klein stadje waarvanuit je met een connectionbusje naar mount Cook kan rijden, de hoogste berg van NZ(3754m) met eeuwige sneeuw. Dat had ik graag willen doen maar dacht dan enigzins in tijdnood te komen met andere plannen. Maar even later reden we langs een open stuk land waar Mount cook ineens vrij duidelijk in de verte opdook. Na nog korte stops bij Lake Tekapo en Geraldine kwamen we 's avonds at last aan in Christchurch. (Ookwel Crimechurch genoemd) Was weer even wennen zo'n grote stad en ik had er nog niet echt behoefte aan en daaromde volgende ochtend een bus naar Kaikoura genomen. Echter, mijn hop on hop off backpackbus eindigt in CChurch en dus moet ik nu zelf transfer regelen, maar heb nu wel door hoe dat werkt. In de vroege ochtend gloren reden we naar het stadje waar je eigenlijk maar om een reden heen gaat: Walvissen spotten. Nouja en misschien dolfijnen.
Bij het whale watch office ontmoette ik weer een Deen die eerder op mijn bus zat en nu in dezelfde boot ging. We kregen eerst een safety briefing, werden daarna allemaal in een busje gedouwd en daarna konden we op de banken van de whale watch boat plaatsnemen. Terwijl we een diashow en informatiecommentaar van een maori dude kregen, voeren we de oceaan op. Naast de schipper zat een mannetje dat speciaal ingehuurd was om de walvissen te spotten. Hij hield zijn strakke blik(met zijn supersonische en net iets te blauwe ogen) constant op het water gericht. Met allemaal navigatie en strakke technologisch gedoe kunnen ze de whales spotten en zo'n beetje voorspellen waar ze precies omhoog komen om adem te halen.
Na drie keer voor noppes naar het dek geroepen te zijn was het zo ver, spermwhale! The whales komen eens in de 45-60min naar het oppervlak op de longetjes flink te vullen om weer onder water te gaan. Tijdens deze breath-break zijn ze ongeveer 5 minuten te zien. In deze periode zie je eigenlijk niet eens heel veel van dit giga beest. Je ziet een gedeelte van de rug en het spuitgat aan het werk. De rest van het lichaam hangt nogal onderwater en is dus jammergenoeg niet te zien maar we kregen allemaal filmpjes en foto's te zien. Na die vijf minuten voor fontijn gespeelt te hebben maakt ie zich klaar om weer onder water voor een flink uurtje te gaan. Om zichzelf weer flink onder water te bewegen komt dan een keer die gigantische staart omhoog en dan heb je maar een kans om je foto te nemen. (Toerisme ten top hoe iedereen met zijn cameraatje paraat staat including me.) Na twee van deze whales redelijk goed gezien te hebben voeren we weer terug maar kreeg de schipper een bliebje van een andere boot en gingen we nog even een stukje verder om een grote school dolfijnen te zien. Het was een enorme groep Dusky dolphins die zichzelf heen en weer gooiden, sprongen, tuimelden, en dubbele salto's neer zetten. Stomverbaasd over dit circusgehalte vroeg ik de schipper hoe dit zat. Hij vertelde dat ze de jumps meestal doen voor de visjacht en dus voor ontbijt/lunch/dinner. Een paar dolfijnen doen de acrobatiek en met hun geplons schrikken ze als het ware de vis af die naar beneden zwemt, zo in de hongerige monden van de andere afwachtende dolfijnen. Maar soms doen ze het voor lol en dat maakt ze zo leuk.
In mijn hostel ontmoette ik een engels meisje die ook weer in een andere bus zat en deden we een samenkookactiviteit waarna we de dvdbox van het hostel plunderde. Die dusky dolphins hadden me zo uitdagend en plagerig aangekeken dat ik de volgende ochtend een dolphinswim boat geboekt had. En dus mochten we wetsuits, snorkels passen en werden we weer in een busje, op een bootje geduwd na een flinke safety en not guaranteed warningbriefing. Het duurde eventjes maarr daar waren ze, een school dolphins. Nadat onze voeten in de flippers verdwenen mochten we op het trapje van de achterkant van de boot zitten en op het teken van de schipper het water in plonsen. Om de aandacht van de dolfijntjes te trekken moesten we rare geluidjes maken en zelf ook rond proberen te tuimelen. Vanaf dat ik een jaar of 5 was tot jaartje of 14 was de dolfijn het leukste dier op aarde en was zwemmen met ze een van mijn grootste dromen. Nu zwem je natuurlijk niet letterlijk met ze en ze waren wild dus geen sprake van aanrakingen of zelfs maar de vin te pakken voor een ritje, maar toch. Echt amazing hoe die diertjes om je heen zwemmen, onder je door duiken en ineens weer weg flitsen om achter je langs weer terug te komen. Het was ook supermooi weer dus ik bleef in Kaikoura wat langer dan gepland voor een heerlijke kustwandeling met zicht op grote fur seals en die enormgrote albatrosbirds.
Ik keerde trug naar Christchurch voor een nactje en nam de volgende ochtend weer gelijk een bus naar Dunedin, 5u rijden zuidelijk van CC. Hier waren behoorlijk wat schotse invloeden zichtbaar van de vroegere tijden. Het is ook een enorme studentenstad, vanwege de Otago University waar mensen van de hele aardbol naar toe stromen. Na een flinke zoektocht met mijn niet zo goeie inzicht voor topografie, eindelijk hosteltje gevonden. Daar had ik de twee avonden met een spaanse, australier, twee duitsers en een Tjech hele gesprekken rond avond eten over cultuur verschillen, taal/accent verschillen, organic ways, corrupte governments en godweet watnog meer maar het niveau was hoog! Dunedin had helaas slecht tot behoorlijk merde weer, dus ik nam een droog en warm citysight busje die me naar de suburbs nam waar ik neer kon kijken op de stad aan haven. Ook reden we naar de steilste straat ter wereld: Baldwin street. 19° of 35% -'' that is, for every 2.86 metres travelled horizontally, the elevation rises by 1 metre.''
Verder nog een tour in de brewery van bier nr 1 in nz ''Speights''(pride of the south) En op het eind konden we 6soorten bier van speights zelf tappen en oordelen. En ook een toertje gedaan in de chocolatefactory ''Cadbury'' (de nz'se verkade) waar we allemaal gekke feitjes te horen kregen en allerbelangrijkst: zak vol lekkere ongezonde chocolade reepjes.
Nu weer in Christchurch en mijn laatste dagen hier en in omgeving spenderen. (aangezien in van CC zelf dus eigenlijk nog niet heb gezien) Heb een leuk hostel gevonden voor de laatste dagen. (het is echt fijn om een leuke plek te hebben om telkens wakker te worden en ''thuis te komen'') En mezelf mentaal voor te bereiden op een afscheid van NZ.
Adrenaline & wederom prachtige Scenery
'Ready?!' vraagt m'n springinstructeurmannetje. Mijn avontuurlijke kant zegt absofuckinglutely! Maar mijn normale verstandige kant zegt 'Nee, geen sprake van'.
Dit druist in tegen alles wat goed is, en waarom in maria's naam dacht ik dat mezelf uit een vliegtuig naar beneden storten met Josef weet hoeveel km p/h een leuk idee was?!
Daarbij komt ook nog dat mijn verzekering avontuurlijke sporten in de lucht niet dekt, stop aboard mission!
Maar terwijl deze discussie in mijn hoofd speel heeft mijn instructeur zich al lang over de rand van het vliegtuig laten vallen en aangezien ik aan 'm vastzit val ik hoog in de lucht naar beneden en brul ik de longen uit mijn lijf van lol.
Een enorme airpression in mijn gezicht, mijn armen hoog in de lucht geduwd krijg ik nauwelijks tot twee opgestoken duimen gevormd. Terwijl de omgeving voorbij flitst tuimel ik lager en lager.
Tot ik plots een 'plop' hoor, en in plaats van horizontaal naar beneden stormend zit ik nu comfortabel met een parachute boven me. Awesomepowesome, echt een mega gevoel en ik wilde meteen nog een keer die freefall beleven! Maar nu pas kon ik goed de omgeving zien en de ollie mijn instructeur wijst me mooie bergjes, meren sneeuwpieken etcetera aan en we kletsen rustig over zijn awesome job. Blijkt dat skydivers terrified zijn voor bungyjumps, terwijl me een skydive veel enger leek dan die bungyjump van 2jaar terug in Budapest. Maar hij heeft wel een beetje gelijk, bij een bungyjump moet je toch zelf over de rand springen en met een skydive doet de ervaren persoon het en je hebt zelf control over je parachute.
Goed, na drie keer op eerdere plaatsen in NZ gecancelled kon ik in Wanaka eindelijk mijn lang gewilde skydive doen! Wanaka is ook een supermooie plek om te springen. Helaas waren de foto's en video's hierbij walgelijk duur dus die heb ik maar geskipt, alleen wat grondfoto's.
Na door in het skydivebusje weer afgedropt bij mijn hostel besloot ik met een canadees en duitse een hike te doen met 360 view on top voor nog meer mooie foto's.
'S avonds gingen we naar een kleine gezellige cinema met wederom een sofa/bank principe en we konden onze pizza's tijdens de film opeten. Verder liepen we een beetje round town, het mooie meer en we gingen nog naar puzzleworld was een soort museum is met allemaal illusies en niet oplosbare puzzels. Vervolgens gingen we in het labyrinth maar we raakte zo enorm verdwaald dat we daar heeeel lang hebben lopen rond sjokken, dit was achteraf heel hilarisch maar toen op het moment wat minder leuk.
Zaterdag nam ik met de canadees een nieuwe bus met een mooie rit langs rocky mountains naar Queenstown. Ondertussen wat korte stops bij een metershoge brug, om hiervanaf te springen en een klein fruitmarkte met het lekkerste fruitijs op deze aardbol.
Queenstown wordt ook wel the adventure capital van New Zealand genoemd. Hier is elke enge sport mogelijk die je maar kan bedenken. En de NZ'ers hebben er heel wat. Bungyjumpen is ook als eerst ter werel hier uitgevonden, paragliden, hangliden, jetboating, luges, skydiven, en ga maar door. Overdag zie je mensen in de lucht hangen, racende boats op het meer en in de stad razen busjes voorbij die pick ups doen van hostels en de nerveuze mensen naar hun activiteiten brengen. 'S avonds veranderd de stad in een partycentre en openen alle bars en clubs. Met mensen van deze bus en de vorige gingen we wat eten en het nachtleven verkennen.
Next day had ik een overnightcruise geboekt. Aan de westkust hier in het zuiden beginnen de prachtige fjorden. Beroemdste is Milford Sounds, beroemd en ook heel erg druk. Verder weg maar rustiger en 10x groter heb je Doubtfull sounds. Aldus deze gekozen. Ik werd opgehaald in een comfy bus en na wat andere pick ups reden we naar Te Anau, stadje verder zuid. Ik wordt wat moe van dit te zeggen maar wederom een prachtige busrit. Het landschap veranderde bijna elke 15min en het was b-e-a-utiful. Vandaar namen we een kleine ferry over een meer waar ons wederom een bus te wachten stond, na een stijl ritje kwamen we eindelijk bij de haven aan waarons schip te wachten stond. We sliepen in kleine 4bedkamertjes en ik ontmoette al snel 4 andere solo travellers waar ik de meeste tijd mee heb doorgebracht. Het schip voer de fjorden uit richting de Tasman Sea. Het was slecht weer maar dat is in dit gebied not uncommon. Ongeveer 50 dagen perjaar is het hier namelijk goed weer. Er valt hier gemiddeld 6 tot 8 meter regen per jaar en is daarmee een van de natste gebieden ter aarde. Andere namen voor dit gebied: ipv West land: Wet land & Schotland on steroids. Terwijl we door de schimmige fjorden voeren konden we ook gaan kayakken. Er was ook een natureloverperson aan boord die ons alles over vogeltjes en planten en de geschiedenis aan het vertellen was. We aten heerlijk avondeten en ik schepte zoveel op als ik kon (make it worth your money).
'S ochtends met een kopje thee op dek. De mist hing nog steeds vrij laag maar het klaarde iets op. Die hoge bergen waren behoorlijk indrukwekkend, vooral ook omdat we geen een andere toeristenboot tegen kwamen wat het gevoel versterkte. Heel remote en nog behoorlijke wilderness hier, met tropical rainforest om je heen. We voerden een inham and were suddenly surounded by many long waterfalls. Een prachtig stukje en op dit moment, the absolute highlight, draaiden ze alle motors af. Voor tien minuten werd iedereen naar het dek gevraagd en muisjesstil te zijn. Het is lastig te beschijven but Ill give it a try. Absolute silence, hoge groene fjorden aan beide kanten van het schip, slieren mist hier en daar. Het geruis van de watervallen en af en toe het geroep van een vogel. Het was mooier dan mooi. De vrouw naast mij uit het drukke Manchester was zo ontroerd dat de tranen over haar gezicht biggelden. Hoe mooi is het als zo'n moment zulke emoties kan opwekken?
We voeren weer rustig terug naar het haventje waar we na een ferry en drie busritjes weer in Queenstown werden afgedropt.
Als toerist tenmiste ik dan, wil je zoveel mogelijk off the beaten track. Waar zomin mogelijk andere toeristen zijn, niet om in je eentje te huppelen maar het gevoel hebben dat je iets speciaals doet of niet iets zoveel standaards etcetera. Vele reclamemakers anticiperen hier natuurlijk op en dan is zo'n activiteit eigenlijk meteen al toeristisch ookal zeggen ze dat het extraordinary is. Nuja de volgende dag besloot ik de crowds van Queenstown te ontwijken door een lokale bus naar Arrowtown te nemen. Een prachtig klein stadje 45minuutjes outside Qtown omringt met bos. En aangezien het hier nu autumn is heb je daar de prachtigste kleuren goudbruinrood. Het stadje zelf was heel klein maar met veel kleine schattige cottages en er was een klein herfstfestival aan de gang.
Volgende dag besloot ik wat meer adrenaline er in te kicken. Ik koos voor hanggliding, niet heel eng maar het leek me mooi om zwevend vanuit de lucht zonder keihard te gillen en te denken dat je binnen 2 sec te pletter valt. Met het pickupbusje reed ik met nog wat andere pick ups naar Coronet peak, hoog bergje in de buurt. Hier werd ik in een belachelijk pak gehesen, maar hee als dat betekent dat ik veilig vast zit, so be it. Vast geklikt aan de instructur. Hanggliding is trouwens niet met een parachute boven je maar met een soort driehoekszeil, soort van twee vleugels, je ligt horizontaal en stuurt met een horizontale paal voor je neus. Bovenop de berg moest ik twee grote passen nemen en daarna zo hard rennen als ik kon om dat ding in de lucht te brengen(met die instr afcourse) En net toen ik dacht dat we van de berg af stortte woei! Hing ik ineens in de lucht! Zwevend langs de bergen zag ik de scenery voorbij komen en mocht ik een beetje sturen. Mijn istruc. vond het ook heel amusant af en toe de diepte in te duiken en scherp te draaien, wat ook best gaaf was. Soort surfen in de lucht, choice!(zoals ze hier gaaf zeggen) En veels te snel voorbij.
Lunch gegeten aan het meer in queenstown. Q ligt trouwens prachtig aan een meer, stunning mountains overal en mooi herfst gekleurde boompjes.
Next thing on schedule en de laatste adrenaline sport die mijn porto waarschijnlijk zal toestaan is een soort bungyjump, maar dan de 'swing version'. Ipv loodrecht naar beneden wordt je in een pak gehesen en zwaai je een vallei door.Bij een bungycentre opgehaald waar je de meeste bungyversions kan kiezen werd ik samen met andere nerveuskijkenden opgehaald en met een busje ver weg gebracht en omhoog een stijle op. Hier werd de bungyjump en de swingjump gedaan. Ik ging eerst kijken bij de bungy's om mezelf wat te kalmeren maar ik werd alleen maar meer nerveus. Goed mijn beurt. Over een loopbrug liep ik naar het swingplatform. Ik ben niet zo'n fan van opscheppen, maar mag ik heel eventjes? De hoogste swing ter wereld jongens en meisjes. Ik zag enkele mensen die net zo brave waren ik de diepte vallen en vroeg me af waarom ik dit ookalweer wilde doen. Ik werd in mijn pak gehesen en vastgeklikt. Daar stonden dan twee blauwe all stars maat 39 heel bang op het kleine platform immens hoog boven een vallei. Ik koos om het mezelf nog even leuker te maken ook voor de engste positie(waarom ook niet ben er nu toch al)dat is dus voetjes omhoog in de touwen strengelen, hoofdje omlaag en handen los, holy crap! Ik kon niet meer normaal nadenken en het schoot me door mijn hoofd dat ik nog geen testament had opgemaakt. Heilige himmel dit was way to scary. Maar het is juist het enge wat het zo leuk maakt! Dus daar hing ik upside down, de jongens riepen, watch the rive below, so I did and WOESH. Naar de andere kant, en terug en weer heen. Als een circustrapeze en als jullie goed hadden geluisterd hadden jullie me van hier kunnen gillen. Maar wat een fun, seriously super, fun as hell!
Morgen neem ik de bus naar de grootste stad van het zuidereiland; Christchurch vanwaar ik hoop nog wat tripjes te doen. See ya!
Hoki, Franz, Maka, Wana
Mijn wwoof verhaal werd vervolgd bij de familie Te Rakau, een homestay in Hokitika waar Pauline en Hemi bij de gasten een thuis gevoel willen opwekken.
De eerste avond werd ik uiteten genomen en gingen we naar een schattig cinema huisje waar je neer kon ploffen op allerlei sofa's. Chrissy, een oud schoolvriendinnetje van Pauline was er ook, een vrolijk expressief artistiek geval die heel gezellig was.(Vrienden, kennissen familie lopen hier in en uit zonder afspraak wat blijkbaar vanzelfsprekend is) Ik mocht de gehele week in een van de gastvertrekken slapen waar men normaal heeel wat dollars voor neer telt. Het werk wat ik elke dag moest doen was wat meer en ietsje intensiever dan bij het vorige wwoof adres, maar ik kreeg er wel wat voor terug! Hemi is maori en geeft heel veel om de cultuur. Hij doet ook aan storytelling wat een beetje sprookjesachtig klinkt maar het is echt heel interessant. Niet zomaar elke Maori mag de verhalen vertellen. De Marori cultuur is vooral bekend om de 'hakka' (rugbydansje) maar is eigenlijk zoveel meer als je er wat in verdiept.
Hokitika is een leuk klein plaatsje aan de westkust en dan ook echt letterlijk als in drie minuutjes lopen naar het strand. Het stadje is vooral om greenstone! Met wat geluk vind je het op strand maar meestal is het flink diggen in the mountains. Hier worden mooie sieraden, meubels, klokken etc van gemaakt. Het is een gezellig klein plekkie alhoewel er (maarwaar tegenwoordig niet?)net een dubbele moord is gepleegd.
Wat me even op een zijspoor brengt. NZ staad bekend om zijn aardige mensen(true) en veiligheid(little true). Ook hier is criminaliteit en is sommige plekken is het flink mis. (Vooral)Drugs en alcohol zijn de boosdoeners. Sommige NZers geven de maori de schuld. Sommige zijn niet hoog opgeleid en luieren veel, hangen overal, maken troep en gaan uiteindelijk de foute kant op. Weer andere kiwi's geven de blame aan de Aziaten. Er zit behoorlijk wat aziatisch volk hier en hier en daar hoor je gebrom over dat ze totaal niet hun best doen om zich aan te passen. (Jep, hier ook integratietroubles!)
Na een week werken, honden uitlaten, met gasten gezellig zijn(nls stel, aust familie, nlse journalist etc) had ik mijn laatste dagje vrij en gingen naar de rugbywedstrijd van de zoon van de familie. Een behoorlijk grote sport hier down under en veel aanhang bij deze wedstrijd(soort psv-ajax geval) Ik kreeg even last minute uitleg maar moest me echt beheersen af en toe niet in lachen uit te barsten. Het zit er soms echt zo idioot uit, maar voor de jongens gok ik een goede manier de energie in los te laten. Het publiek was errug fanatiek en flink hilarisch. Brullen naar de scheids(what about those bloody blue bastard then?! en ''pull his dick!'')Pauline heeft de kayakcompany nog gebeld voor mijn tas aangezien ze mij nogal negeerden. Ze verdriedubbelzwaarde haar kiwi accent en vroeg de owner hoe het zat. Hij is blijkbaar echt pleitte en ze zullen(na wat gebrom van hun kant) de tas vergoeden als ze hem niet binnen een paar weken vinden.
Na een nieuw afscheid werd ik in Hokitika afgezet en wachtte ik op een nieuwe bus. Na 1,5u later dan gepland kwam de bus dan eindelijk aan. (Wat me wel weer genoeg tijd gaf een tweedehandsboekwinkeltje te plunderen, boodschapjes te doen etc).
Op naar Franz Josef! Franz en fox glacier zijn de gletsjers van NZ. En daarmee ook de enige gletsjers ter wereld die zodicht aan zee liggen. Na een lange busrit die onderbroken werd door ongeluk en later begaf de bus het tijdelijk kwamen we aan in regenachtig Franz. Het weer is hier meestal slecht dus we hadden ons voorbereid. Ik had gezellig meiden op mijn dorm 2 uit NY, Canada, und Deutschland. Op de glaciers in plenty to do: Helicopterhike, scenic flight, Ice climbing, half day hike, full day, etc. In EU al wat gletsjers belopen dus koos ik voor wat nieuws:Ice climbing.
Volgende dag trok ik met een 2 uit Engeland en de guide naar de gletsjer, kort busritje, even wandelen en daar wassie dan. Franz de moving gletsjer, paar jaar geleden ging iet 5m per dag vooruit, dit jaar krimpt ie ongv 1m per dag. Flinke jas en goede broek, zelfs schoenen en sokken waren provided en natuurlijk de spikes en pikhaken aswell. Helmpje op und voorwaarts! Na een gletsjerwandelingetje(Het blijft toch echt iets magisch machtigs om op zo'n enorm blok ijs te lopen) de gids bevestigde bovenop met een ijsboor de touwen, en zo ging je net als rock climbing omhoog. Maar dan zat je met twee pik haken ipv je handen. Het was behoorlijk tough, die spikes van je schoenen in het ijs te rammen, die haken er in te slaan en niet weg te glibberen. Na wat geklim wandelde we wat verder en gingen op zoek naar een cave. We vonden er eentje waar we weliswaar bukkend door heen moesten maar supermooi blauw was. Halverwege was er een gat naarboven en plots vormde er onder de rossige snorbaard van de guide een grijns, zijn ogen begonnen wat te twinkelen en hij vroeg ons of we wilden experimenteren met cave climbing. Sure, why not, en zo klommen we even later een grot uit! Later nog wat geklim op andere wandjes en toen liepen we weer terug naar het busje. Het was al in al zwaarder dan ik dacht om telkend weer op nieuw hoog boven je te hameren en je op te trekken en te klimmen maar echt een gave ervaring.
Na twee nachtjes Franz reden we door in pouring rain naar Makaroa. We skipten enkele mooie stops vanwege dit ongelovelijk scheize weer. Dit was een oord waar niet veel te doen was dus werd er een karaokeavond georganiseerd. Kon niet tippen aan Tokyo maar was toch wel weer leuk en beschamend. De bus reed de volgende dag met beter weer naar Queenstown. Maar onderweg hierheen was een kleine stop in Wanaka. En wat een prachtige rit! Laatste busritjes waren vooral door rainforest en varens, groen everywhere. Maar jetzt kwamen de Mountains te voorschijn! westcoast scenery and I loved it. Wanaka is een kleiner plaatsje net voor de grote stad Q. Hier hopte ik van de bus voor 3 daagjes rust en uitzicht. En een goede keus! Het hostel heeft supermooi uitzicht op de bergen en lake wanaka en is the best hostel so far. Er zijn meer straypeoples van de bus gehopt dus dat is gezellig. Toch heb ik en ben niet de enige af en toe van, 'hmm ik ga zelf wel daar heen en op pad en hoef niet met de gehele groep'(avond eten flim/acticiteitjes natuurlijk wel) Maar toch iets wat blijkbaar flink gegroeid is is het solo travelling proces. Alrighty, ik heb nog veel meer te vertellenmaar het is altijd wat lastig in een keer terug te halen en te typen. Nog ongeveer een maand reizen voor de boeg, but stay in touch wel of geen nieuws het is altijd fijn van jullie te horen. See ya next time
West coast
Mensen, laat de boel toch lekker de boel. Laten we allemaal, (nou oke we beperken het tot de mensen die deze blog lezen) in het vliegtuig springen en ons hier vestigen en een fijn leventje aan de andere kant van de bol vieren. Nelson lijkt me een goeie stad. Kunnen we makkelijk naar het noorden met de ferry, in weekendjes naar national parks en rest zuidereiland is ook niet ver weg.
O, we waren zo dichtbij de heerschappij van NZ! De allereerste Europees die Nieuw zeeland in het vizier kreeg was Abel tasman, een reislustige, maar tikkie domme Nederlander. Hij had een misvatting over het ontmoeten van de oorspronkelijke Maori bevolking, die dachtte dat hij oorlog wilde. Hij stuurde een roeibootje met wat mannen met goeie bedoelingen en de Maori ontving ze met mes en stoofpot. In plaats van een nieuwe poging of ietsje verder aan te meren , viel Abeltje van schrik bijna van zijn scheepje en draaide het roer om terug naar veilig Holland. 100 jaar later kwam er een slimme engels man die het anders aanpakte en zo NZ koloniseerde.
Goed, na een ritje van 4u vanaf Nelson arriveerde we aan de rand van het Abel Tasman National park. Dit ligt aan het bovenste stukje van de westkust en is een waar panoramisch wonderland. We sliepen in kleine hutjes die op een soort camping/farm stonden. Die avond hadden we een groepsmaaltijd georganiseerd met vers opgepikte mossels. Ik trof hele gezellig mensen en we spraken met een paar af de volgende dag samen 'n tochtje te doen. We namen een watertaxi(bijna jetboat) naar een stukje kust verderop en liepen vanaf daar door het park terug. Die avond werd er een kampvuur gemaakt, marshmellows opgeofferd, muziek spelletjes en drank kwamen op tafel en we hadden een gezellige nacht. De bus vertrok weer de volgende dag flink jammerbammer van de pas ontmoette mensen maar ik bleef langer voor de kayaktrip.
Ik werd s'ochtens opgehaald in een busje en ontmoette daar een ouder stel uit de US, meisje uit Melbourne en een gozer uit Engeland, en de nze guide. Met dit kleine groepje zou ik drie dagen doorbrengen. We stopte onze spullen in waterdichtte tassen en vervolgens in de double seats Kayaks. Onder tres bien weer peddelde we langs de kust naar onze eerste overnachting, Anchorage bay. We stopte onderweg op een mooi strandje voor onze lunch waar we ook een klein wandelingetje het park in deden voor mooi zicht op het park. Toen we in Anchorage aankwamen moesten we onze zwaar bepakte kayaks(tenten, eten voor 3 dagen, persoonlijke stuff) het strand overtillen. Waar de vegetatie begon, ongv 10m van zee bevond zich onze camping. Hier kregen we allen een tentje van de kayakcompany en sleepingbags. We bouwden een Barbie(sommige mensen zeggen Barbeque) en bespraken onze travelplannen, health care in de States, en het leven in NZ. De next day hadden we een lekker ontbijt (these guys combine camping with luxury!) pakten alles weer in en sprongen weer in onze kayaks. We peddelden het park in, richting Cleopatra's pools. Hier konden we van de stenen in een koud water poeltje glijden. We kwamen tijdens de wandeling hierheen nog een stel kiwi kids tegen die rock hopping deden. Als monkeys sprongen ze van hier naar daar. We moesten weer snel terug naar zee peddelen want de tides zijn hier vrij sterk. Ook stak er een flinke wind op en was het niet heel relaxed kayakken meer. Ik moest mijn hoedje(Flinke zon aswell) met mijn linkerschoenveter rond mijn hoofdje vastbinden voor het naar Australie vloog. Het was zo mooi overal om me heen maar het laatste stukje kon ik niet echt genieten. Aangezien ik graag aanwezig wil zijn op mijn twintigste verjaardag moest we sterk door peddelen voor we tegen de grote scherpe rotsen gesmasht werden. Toch nog met iedereen aangekomen op de plaats voor onze 2e overnachting. Nadat de haringen weer in de grond zaten maakte we ons avondmaal klaar. Deze nacht was het volle maan! Errug mooi vanaf een prachtig baai op het strand. De guide nam ons mee naar een grot waar we na wat kruipwerk in het donker talloze glowworms in de grot konden bewonderen. Daar zaten we, met zn 6en in een smalle grot heel oncomfortabel omhoog te kijken naar allemaal blauw/witte lichtjes. Alsof we in het heelal waren, supermooi.
Volgende ochtend was ik vroeg wakker en kon zo ook met een kopje thee zittend op het strand de zonsopgang zien opkomen. Na weer voor de laatste keer inpakken peddelde we naar Tonga Island. Dit is in het Marine Reserve, oftewel beschermd gebied, mainly omdat er een enorme zeehondenkolonie zit. We peddelden rond het hele eiland en zagen heel veel zeehondjes. De echte lefbekken zwommen onder ons door kwamen dicht bij, speelden met de peddels, draaiden soepel om, maakte sprongetjes: een waar circus. We peddelde verder de kust af en stopte wederom voor een lunch op een uitgestorven maar ozomooi strandje. Links van je had je prachtige kusten, rechts de open zee. Ik heb hier ook een haaitje zien langs zwemmen net toen we het water in wilde stappen. Hierna gingen we naar de eindbestemming een grotere bay waar we aanmeerden en op onze watertaxi wachtte die ons weer helemaal terug zou brengen. Het waren drie heerlijke dagen. De watertaxi werd aangezien het eb was op een tractors aanhang gereden, vervolgens naar land gereden en hier konden we overstappen op een busje die ons terug naar onze hostels zou brengen. Hier kregen we onze tassen terug. Echter, mijn tas was foetsie. Ik had mijn tas(de daypack niet de grote) in het busje achtergelaten en het zou terug zijn als wij weer terug van de trip waren, maar niet dus. Ik werd zonder tas gedropt bij mijn hostel en ze zouden m zoeken en naar hostel brengen di avond. Maar niet gevonden, en ik had de volgende ochtend een bus geboekt om weer verder te gaan. Contactgegevens en alles achtergelaten, in dehoop dat ie me achterna gestuurd zou worden. Inhoud: 4 hele lekkere muslibars, een pennetje, notebookje, adresboekje, en jawel een memorycard met foto's van Tokyo en deel van NZ. (Godzijdank had ik de hersens gehad om mijn paspoort/wallet bij het hostel achtergelaten)
Nougoed volgende ochtend een nieuwe bus en backpackerslading maar 2 oude gezichten van hier en daar. We stopte een aantal keren langs de westcoast voor foto/lunch en wandelstops. Waaronder de 'Pancake rocks' en Cape Foulwind. This is where the scenery starts to kick in. Dit stuk westcoast is wat ruiger, nog niet richting Noorwegen maar het doet me sterk aan Ierland denken. We overnachtten in een waar shithole: Barrytown. Het bestond waarschijnlijk uit twintig inwoners die in een paar ouwe schuren woonde. Wij sliepenboven de enige pub in town. Hier vrolijkte we de boel savonds op door een thema avond te houden. Alleen was iedereen in een ander thema. (Denk aan: St patricks day, pyjamatheme, Ladygaga, cowboys) Next morning kon je uitslapen/wandelen of bone/jade/knife carving doen aangezien de bus pas laat vertrok. Ik ging voor bonecarving. Je koos een figuurtje uit de vele maorisymbolen en vanuit een stuk cowbone ging je 4u aan de slag en maakte zo een necklace. Met de bus reden we verder de westkust af en stopte voor een korte stop in Hokitika. Hier moest ik mijn niewe maatjes weer byebye zwaaien aangezien ik hier opgehaald zou worden door Pauline, die hier in de buurt een guesthouse met haar man Hemi runde. Hoki is een gezellig plaatsje, met wat interessante experesieve mensen. Het was vroeger een grote goldrushtown en er wordt nu nog steeds goud uit de grond gehaald.
In de truck werd ik naar het guesthouse vervoerd. En Mon dieu! niet zo maar een hosteltje, nope een waar 4sterren homestead. Oftewel een groot huis met guestrooms erin. Je deelt de keuken met de host en kan een avondmaal/ontbijt bestellen. Elke kamer is bloedjemooi, maar houjevast, zo'n 280 dollar. En ik moest mijn kaak weer omhoog duwen toen Pauline zei dat ik in een van de guestrooms sliep: Een mega bijna driepersoonsbed, eigen wc/douche, walkincloset met minifridge, eigen tv met dvdspeler. Er zijn niet heel veel guests op het moment dus ik kan hier zolang als ik wilde verblijven. De skills die ik bij Jo and Ian opgedaan heb komen hier goed van pas. Ben weer lekker in de aarde aan het wroeten en heb Pauline's flower garden weer tot leven gebracht. Ze hebben hier ook een veggiegarden, redelijk wat land, schaapjes, twee honden, katje, de kinderen zijn groot volgroeid en wonen in de buurt. Ik zal hier ongeveer een week blijven want ik heb weer reiskriebels. De pc is helaas tres sloom en de foto's van de laatste tijd zullen nog even op zich moeten laten wachten. Groetjes vanuit de westkust.
Going south
Salut tout le monde,
Na drie weken op de boerderij vond ik het wel weer welletjes maar zal de laatste week nog even kort beschrijven. Het was een week van gardening in de ochtend, veel nieuws planten(worteltjes, sla etc), de compost hoop bij werken, grote schoonmaak in het huis, brood maken, babysitten, de puppy leren een poot te geven, kippen en snaterkoppen voeren. Hebben een aantal koeien weer moeten verplaatsen(enkele gingen richting slager) maar dat betekende dat ze nu in de orchard achter mijn kamertje stonden. Rond 1u 's nachts begonnen ze te loeien, rond 4u kwam er wat ritme in en begonnen ze aan het refrein en het slot werd rond 6u gezongen samen met twee hanen, ik heb nu nog nachtmerries. Verderr Appels & peren geplukt en in Lower Hutt centre rond gescharreld en met een zuur gezicht een nieuwe camera gekocht. (Deze is zogn water & dustproof, wedje maken hoelang deze overleeft?) Al met al ben ik errug blij dat ik toch ben gaan wwoofen en raad het iederander aan! Het is een leuke manier om een soort beeld te krijgen van de locals, en voor mij dan in particular locals op een organic farms en te leren hoe dat zijn gangetje gaat. Uiteraard heb ik nieuwe skills opgedaan die ik zeker nodig zal hebben als ik een boederij ga opzetten in Adam.
Ik had de Ferry voor vrijdagochtend geboekt wat dus betekende dat ik gruwelijk vroeg uit bed moest en Ian ook want die was zo aardig me een lift naar de ferry te geven. Deze drie uur durende overtocht naar het Zuidereiland was zeer plezant en vooral het laatste uurtje op het sundeck was errug mooi. De boot voer de Milborough sounds in, we passeerde ontelbare baaitjes & eilandjes und zwaaide af en toe naar een zeehond. Het mooie weer en de stilte maakte ook de ochtend. Bij het kleine stadje Picton waar we aanmeerden stond de bus weer klaar en stroomden er van alle kanten ineens backpackertjes naar toe. We reden door de Regio Milborough/Nelson heen en langs vele wineyards. Bij een kleine stop proefden we 4 soorten locale wijn. (Milborough's beroemde sauvignon blanc komt hier vandaan) Vervolgens reden we door het stadje Nelson, de overnight stop zou in Abel tasman zijn. Maar had het een en ander gelezen over Nelson en besloot hier als enige van de bus 'af te hoppen'. Dit prettige stadje is beroemd om zijn arts en crafts, marktjes, beste klimaat van het hele land(gemiddeld 2400 zonne uren p/j) en het leuke sfeertje.
Ben de boel maar wat gaan verkennen en wat rondgelopen, twee parkjes aangedaan, boodschapjes weer gedaan.(Wat treurig liep ik weer, na 3weken heerlijk vlees&groente maaltijden, naar de pasta afdeling) Zaterdag was het plan uit te slapen maar dat gaat lastig aangezien ik ook weer in het land van de 12beddorms beland ben. (Bovenbuurvrouw moest om de een of andere je ne sais quoi-reden half6 het bed verlaten en d'r hele tas inpakken.) Zaterdag ochtend rondgestruind op een van de fijne marktjes, naar toeristeninfocentre gegaan en een leuke artgallery bezocht. Na wat zitten in het zonnetje in weer een ander parkje trof ik op mijn promenade Nelsons museum. Hier zat behoorlijk veel info in vooral over de emigratiestroom naar dit stadje. Ook zag ik wat foto's van onze eigen Bea die vrolijk in 1992 in een kayak zat(zelfs daar in een roze mantelpakje) en zo de 400e verjaardag van het Abel tasman national park vierde. Voor de dummies: Abeltje was een Nederlandse wereldavonturier die als eerste Europeaan NZ ontdekte en naar hem is dit park vernoemd. Later nog een kathedraaltje bezocht en ook hier bij aangrenzend parkje lekker geluierd. (Ja zeg, geen comentaar, laziness is the essence of a holiday).
'S avonds had ik wat sociaal contact gevonden in mijn dorm en ben samen met een duits meisje gaan koken. Ik kwam ook in gesprek met een engelse broer&zus die de andere kant opreisden en net de westkust hadden gedaan en met tragisch nieuws kwamen: Het regent de hele tijd. Alleen dit stukje van het zuidereiland heeft nog flink wat zon, lager op het eiland kom je terecht in de stuwregens. Hier in Nelson echter is iets te veel zon, regelrecht boven Nieuw Zeeland zit namelijk een gat in de ozonlaag wat resulteert in het hoogste huidkanker percentage van de wereld. Maar ik gok dat ik over een week de zonnebrand kan dumpen aangezien de herfst me op de hielen zit.
Nu is het ondertussen zondagmiddag en heb geregeld dat er straks weer een nieuwe bus langs rijdt om me op te pikken. Dan rij ik naar het Abel Tasmanpark waar we twee nachtjes slapen. Het is echter zo'n groot park dat ik er wat langer blijf. In het Infocentre in Nelson heb ik lang zitten dubben over wat voor leuks ik zou doen(Huttochten, mountainbiken, kayakken, zeilen, paragliden engazomaardoor). Uiteindelijk heb ik gekozen voor een overnight kayak trip waar je met een groepje een groot gedeelte van het park per Kayak ontdekt en eten/slaapplek inbegrepen is. Na drie weken gratis leven is het weer eventjes slikken om voor alles weer te moeten betalen en twijfelen is een van mijn specialiteiten maar ik besloot mezelf maar is op iets groots te trakteren.
Ben nu bijna twee maanden weg und ein behoorlijk gedeelte van mijn reisje zit eralweer op. Ik zal na Abeltasman de westkust aandoen, daar met wat overnight stops afzakken naar Queenstown(adventure capital of NZ). Ik zal in Hokitika(westkust)een paar nachtjes in een guesthouse werken in ruil voor accomodatie, weer een soort wwoof principe wat mede mogelijk is gemaakt door de familie op de farm van vorige week. Na wat meer westkust stops, Queenstown en dan vervolgt de reis met een boogje omhoog naar de 2na grootste stad van NZ, Christchurch. Daaro vertrekt het vliegtuig naar SF. Ik ben echter met mijn ticket aan het rommelen. Ik wil rustigaan reizen zodat ik hopelijk lekker veel kan zien en weet nog niet precies waar ik hoelang zal blijven. Ik heb besloten waarschijnlijk drie weken later vanuit NZ vertrekken, zodat ik in begin mei onze platte weilandjes weer kan bewonderen.
Dit was het weer voorlopig. Dikke pakkerd, knuffels, vrede, laters, dikke doei en 'n groet!
Laatste verhalen
Laatste reacties
Blijf op de hoogte!
Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.